Flyball

Flyball is een sport apart en omdat wij zelf deze sport niet beoefenen, heeft Otto Steijn dit verhaal geschreven voor ons:

Woody - © Foto - Otto Steijn

Woody, de Mudi

Hoe leer je een Mudi Flyball?

In eerste instantie kijk je naar de eigenschappen die iedere hond moet hebben om geschikt te zijn voor Flyball. Ten eerste moet hij een bal te gek vinden. Ten tweede moet hij fysiek in staat zijn deze sport te beoefenen. Nou daar mankeert bij een Mudi niets aan, het is een snelle, beweeglijke hond. Komen we dus terug op de eerste eigenschap, balgekte. Onze Woody bleek een bal wel leuk te vinden. Dat is nog iets anders dan balgek. Woody heeft bovendien 'last' van zoals wij dat noemen een lange pupperigheid. Dat betekent wat ons betreft dat hij nog steeds aan het aftasten is. Hij weet nog steeds niet wat hij met andere honden aan moet, behalve dan met de honden die in zijn roedel zitten. Een Border Collie teef en een Tervuerense Herder reu. Ook heeft hij nog steeds moeite met alles wat maar even anders is dan hij gezien of gehoord heeft. Kenners denken nu wellicht gelijk dat de inprenting en socialisatieperiode niet goed is verlopen, maar dat klopt niet. Al met al, voor ons reden om de Flyball training qua intensiviteit rustig op te zetten.

Woody - © Foto - Otto Steijn

Vanaf de allereerste les, op ongeveer eenjarige leeftijd, liet hij blijken Flyball leuk te vinden. Maar ook daar kwam de pupperigheid weer om de hoek kijken. Hij bedient het Flyball apparaat inmiddels zo geconditioneerd als het maar kan, maar hij trekt wel de aandacht met de manier waarop hij dat doet. Hoe dan? Tja, dat wordt een beetje lastig, maar ik zal toch proberen dat uit te leggen. Een pittige Flyballhond komt op het apparaat af, slaat zijn poot op de plank en vangt de bal. Woody slaat zijn poot ook op de plank, maar dan op een vreemde manier.

Aan de ene kant doet hij het heel gedecideerd en andere kant doet hij het weer op een vreselijk onbeholpen manier. Alsof hij een beetje motorisch gestoord is, alsof hij het plankje geen pijn wil doen, alsof hij bang is dat zijn poten vuil worden, alsof hij zijn poot uitsteekt om zich voor te gaan stellen. Sorry, meer kan ik er niet van maken.

Woody - © Foto - Otto Steijn

En dan de hindernissen. Die leer je bij Flyball een voor een aan. Ook daar toch een onbeholpenheid die je alleen van een puppy verwacht. Hij doet alles met enthousiasme, maar toch wat schutterig. Althans………………tot voor kort. Nu is hij twee jaar en ineens begint het te komen. De Flyball kick zoals we dat noemen. Net even dat beetje meer Gretigheid, Felheid, Spanning. De hele opbouw van een naar twee en van drie naar vier hindernissen maakte hij altijd twee en soms drie sprongen tussen de hindernissen. Nu springt hij over alle vier en doet hij nog maar een stap tussen de hindernissen. En eigenlijk kun je nu niet meer zeggen dat hij over de hindernissen springt, maar dat hij er over vliegt. Sinds april 2003 zijn we nu bezig met het z.g. terugtrainen. Als dat klaar is gaan we Woody opnemen in een team met andere honden. En we weten nu al dat er dan nog meer uit gaat komen. Dan pas zal zijn Flyballhart echt wakker worden en hij het gedrag gaan vertonen dat iedere rechtgeaarde Flyballhond heeft. Brullend van enthousiasme aan de start, exploderen als hij mag en op topsnelheid naar zijn baas terug als hij de bal uit het apparaat heeft gehaald.

Inmiddels is het november 2003. Hoe staat Woody er nu voor?

Het terugtrainen is achter de rug. Dat ging aanvankelijk erg snel totdat Woody in de gaten kreeg dat teven (denkt hij) heel erg interessant zijn. Op de heenweg, dus over de hindernissen naar het apparaat toe ging perfect. Maar dan heb je de bal uit het Flyballapparaat gehaald en dan kun je toch op de terugweg wel even kijken of er niet een lekkere teef in de buurt is? Ik heb net toch wat geroken?Ja Woody, je kunt op de terugweg wel even kijken waar die lekkere teef gebleven is, maar dan loop je wel langs de hindernissen terug en dat is nou net niet de bedoeling. Hier zie je gelijk het verschil met een hond die balgek is en een hond die een bal wel leuk vindt. Bij de laatste categorie, Woody dus, moet je als eigenaar met geduld, vooral heel veel geduld, vast blijven houden aan de trainingsmethodiek die we gewend zijn te hanteren bij Flyball. Gewoon iedere fout onmiddellijk herstellen totdat je het juiste gedrag geconditioneerd hebt. En dat is dus bij Woody ook gelukt. Hij vliegt nu netjes heen, pakt de bal uit het apparaat en springt over vier hindernissen terug. En iedereen die dit verhaal goed gelezen heeft zal onmiddellijk opmerken dat er iets niet klopt. Dat klopt! Woody moet op de terugweg ook vliegen en niet springen. Geloof me. Dat krijg je er bij hem met een individuele training niet meer uit. Dat gaat pas lukken als hij met andere honden in een team zit en er balnijd om de hoek komt kijken. En dat is dus de volgende uitdaging.

Woody - © Foto - Otto Steijn

Inmiddels is het 2004 geworden en we zijn zover dat Woody zijn eerste officieel wedstrijd met zijn teammakkers gelopen heeft en hij deed het goed ook. Heen en weer vloog hij over de hindernissen en bracht de bal prima terug.

Dit jaar zal hij meerder wedstrijden lopen, wil je weten waar, vraag het dan even.

Ria, Otto en natuurlijk Woody, de Mudi.

Foto's © Woody en Otto Steijn

Woody en zijn baas Otto trainen bij KC Rotterdam. Voor meer informatie kunt u Otto een mailtje sturen.